Koniaków jest najmłodszą i zarazem najwyżej położoną osadą Śląska Cieszyńskiego. Jego historia sięga drugiej połowy XVI wieku, kiedy na te tereny zaczęli napływać z północy osadnicy z równinnych terenów Śląska Cieszyńskiego zasiedlając wcześniej Istebną i Jaworzynkę, z którymi Koniaków tworzy dziś Beskidzką Trójwieś. Dotarli tu także pędząc swe stada przez Karpaty również Wołosi, koczowniczy lud pasterski wywodzący się ze wschodniej Rumunii. Stopniowo mieszali się oni z miejscową ludnością, która wiele przejęła z ich kultury, od wierzeń po elementy ubioru.

Koniaków jest miejscem wyjątkowym - leży na przełęczy górskiej wiodącej od doliny Olzy po dolinę Soły. Otoczony jest wzniesieniami Tynioka (894 m.n.p.m.) od północy i Śliwkuli (790 m.n.p.m.) od południa, rozłożony jest na zachodnich zboczach góry Ochodzitej (897 m.n.p.m) z której roztacza się piękna panorama na Beskid Śląski i Żywiecki a przy dobrej widoczności zobaczyć można Tatry oraz Małą Fatrę. Centrum wsi leży na wysokości 700-740 m.n.p.m dzięki czemu Koniaków jest właśnie najwyżej położoną wsią Beskidu Śląskiego. Koniaków ponadto leży na europejskim dziale wodnym, między zlewiskami Morza Bałtyckiego i Morza Czarnego do którego spływa przez Wag i Dunaj wypływająca spod Ochodzitej Czadeczka. Nieopodal biorą też swój początek Wisła i Olza (dopływ Odry).

Koniakowianie parali się głównie pasterstwem. Przeżywało ono swój rozkwit w II połowie XVIII wieku, ale na skutek prowadzonej przez panujących Habsburgów gospodarki leśnej zaczęło podupadać, a prawie całkowicie zanikło po pozbawieniu górali serwitutów w 1853 r. Po upadku pasterstwa ludziom zaczęło się wieść dużo gorzej, co wielu zmusiło do emigracji za chlebem. Gospodarka pasterska miała odrodzić się ponownie w Koniakowie, choć w dużo mniejszym stopniu, dopiero w okresie międzywojennym.

W 1816 roku Koniaków stał się samodzielną gminą z własną pieczęcią. W roku 1923 zorganizowano we wsi pierwsze zawody narciarskie: biegi na 2 i 4 km oraz skoki narciarskie.
Leżący na skraju Śląska Cieszyńskiego Koniaków jest dziś wsią
rolniczo-turystyczną, słynie jednak przede wszystkim z wyrobu, słynnych na cały świat, koronek. Są one wizytówką tej beskidzkiej wsi i jednym z symboli
kultury Śląska Cieszyńskiego, która właśnie tutaj przetrwała w najczystszej formie.